Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2013

ΤΟ ΛΙΜΠΙΝΤΟ  ΣΑΝ  ΚΙΝΗΤΗΡΙΑ  ΔΥΝΑΜΗΣ

Σύμφωνα με τον Sigmund Freud και την ψυχαναλυτική θεωρία του,
το λίμπιντο είναι η ενστικτώδη ερωτική ορμή και η ενέργεια που απορρέει από αυτή. H λέξη λίμπιντο σημαίνει: απόλαυση, επιθυμία ηδονή και υπονοεί μια μεγάλη γκάμα επιθυμιών. Το λίμπιντο, έχει σα σκοπό την ικανοποίηση των σεξουαλικών αναγκών του ατόμου και εκφράζεται με την συμπεριφορά του «φαλλού».
Ο Freud, περιέγραψε το αρσενικό αυτό μέρος του κορμιού του άντρα, το φαλλό,  σαν την κινητήριο αυτή δύναμη  που στην εφηβεία γίνεται η «γενεσιουργός» ενέργεια και διαρκεί σε όλη τη ζωή του..
Ο Freud καθόρισε έξη στάδια για την ψυχοερωτική ανάπτυξη του άντρα, τα εξής:
Το πρώτο στάδιο της ψυχοερωτικής ανάπτυξης του αγοριού, είναι από 0-2. Στο στάδιο αυτό η πρωτογενής περιοχή είναι το στόμα. Η παιδική σεξουαλικότητα βασίζεται σε ένα εσωτερικό ένστικτο και παρουσιάζεται από πολύ νωρίς στη ζωή του αγοριού, σε ασυναίσθητο επίπεδο.
Την ερωτική ικανοποίηση την παίρνει το νήπιο από το  `στήθος της μητέρας, την πιπίλα ή ότι άλλο βάλει στο στήθος του. Η πρώτη εμπειρία του νηπίου συνεπάγεται την ταύτιση με την μητέρα και την συμβίωση μαζί της.


Παρενέργειες
Όταν το άτομο καθηλωθεί σε αυτό το στάδιο,  χαρακτηρίζεται από εξαρτήσεις, εγωκεντρισμό, έντονη απαίτηση της προσοχής των άλλων και αγάπη χωρίς όρους, επίσης, τρώει, πίνει, καπνίζει και μιλάει υπερβολικά.
Το δεύτερο στάδιο της ψυχοερωτικής ανάπτυξης του αγοριού, είναι από 1.1/2 – 3 χρόνων περίπου και η ερωτογενής περιοχή είναι ο πρωκτός. Η συγκράτηση και η εκκένωση των κοπράνων, αποτελεί αιτία ηδονής ή διαμάχης  του παιδιού με το περιβάλλον.
Στο νήπιο είναι έμφυτα τα ψυχολογικά χαρακτηριστικά και των δύο φύλλων, με ενεργητικές αλλά και παθητικές ερωτικές τάσεις. Εξακολουθεί να εκφράζει τη διπλή του φύση μέχρι να ανακαλύψει την ικανοποίηση με τον ερεθισμό του πέους του.
Ο Freud, χαρακτηρίζει τη φάση αυτή σαν την περίοδο των «σεξουαλικών εξερευνήσεων» που το μικρό αγόρι ανακαλύπτει την αίσθηση της ηδονής όταν χαϊδεύει το πέος του και αρχίζει περί τα 3 χρόνια να συνειδητοποιεί, ότι το όργανο αυτό είναι και σύμβολο της ταυτότητας του. Από την στιγμή αυτή αντιλαμβάνεται και την διάκριση των δύο φύλων. Αυτή είναι η βάση όπου θα αναπτυχθεί η εσωτερική έννοια του μικρού αγοριού για την αρρενωπότητα του. Έτσι ενεργοποιείται το πρωτόγονο ένστικτο της  σεξουαλικής επιθυμίας για το αντίθετο φύλο και ιδιαίτερα προς την μητέρα. Είναι η αρχή του Οιδιπόδειου συμπλέγματος.
Παρενέργειες
Αν το παιδί καθηλωθεί στο στάδιο της εκκένωσης, θα εξελιχθεί σαν άτομο υπερβολικά γενναιόδωρο, με έπαρση, καχυποψία και φιλοδοξία, ενώ η καθήλωση στο στάδιο της συγκράτησης θα του αναπτύξει πείσμα, φιλαργυρία και σχολαστικότητα.
Αν η περιέργεια του μικρού αγοριού για τα γεννητικά του όργανα απαγορευτεί, η αρρενωπότητα  του αγοριού μπορεί να αναχαιτιστεί, γιατί το παιδί θα αισθανθεί φόβο και προσβολή.
Αν η σχέση των γονιών κατά την περίοδο αυτή είναι αρνητική μεταξύ τους, ή ανταγωνιστική, τα αρνητικά συναισθήματα της μητέρας θα μεταβιβαστούν στο μικρό αγόρι, που θα έχει σοβαρό αντίκτυπο στο ανδρικό του πρότυπο. Γιατί για το αγόρι έχει μεγάλη αξία η παρουσία στη ζωή της μητέρας του, ενός δυνατού και υπεύθυνου συντρόφου. 
Το τρίτο στάδιο ψυχοερωτικής ανάπτυξης, περιλαμβάνει στο πρώτο μέρος,  το Οιδιπόδειο σύμπλεγμα, το φόβο του ευνουχισμού και την λανθάνουσα περίοδο του αγοριού από 6-12 χρόνων.  
Σε αυτό το στάδιο το αγόρι είναι ακόμη ψυχολογικά «ερμαφρόδιτο» και αντιμετωπίζει το δίλημμα της φαλλικής ικανοποίησης και της ταύτισης της μητέρας που το γέννησε. Πιστεύει, ότι όλοι έχουν πέος και αυτή η ικανοποίηση που απολαμβάνει, είναι φυσιολογική εμπειρία όλων των ανθρώπων. Έτσι ξεκινά η έντονη ναρκισσιστική ανάπτυξη του. Όμως, η απαγόρευση της μητέρας για το παιχνίδι με το πέος του και συγχρόνως η συνειδητοποίηση ότι οι γυναίκες δεν έχουν πέος, είναι η αρχή της οργής του αγοριού προς τη μητέρα, γιατί πιστεύει ότι η απαγόρευση της ηδονής του, είναι η εκδίκηση της μητέρας..  
Ο Freud, ισχυρίζεται ότι το αγόρι σε αυτό το στάδιο, είναι ερωτευμένο με τη μητέρα του, ελκύεται από αυτήν και την επιθυμεί, παρακινούμενο από την ενστικτώδη φύση του. Η μητέρα, συχνά, ασυναίσθητα, ενθαρρύνει την συμβίωση της με το αγόρι της, μέχρι να πάρει ο πατέρας την ευθύνη να τη σταματήσει. Συνάμα, το αγόρι συνειδητοποιεί τον πατέρα του σαν ερωτικό σύντροφο της μητέρας και τον ανταγωνίζεται. Όμως ο φόβος της τιμωρίας του από τον πατέρα, το «άγχος του ευνουχισμού», δηλαδή η απώλεια του πέους και η μεταμόρφωση του σε θηλυκό, απωθούν τις αιμομικτικές  σκέψεις του αγοριού και έτσι λύεται ο πρώτος ερωτικός δεσμός του αγοριού με την μητέρα. Η επίλυση του Οιδιπόδειου συμπλέγματος, είναι το μέσον, ώστε το αγόρι να  εσωτερικεύσει την εξουσία του πατέρα και να δημιουργήσει τη βάση του «υπερεγώ» του, που είναι το σύνολο των κανόνων και των  ηθικών επιταγών των γονιών και της κοινωνίας.
 Μετά από αυτό, το αγόρι προχωρεί στη λανθάνουσα περίοδο, που  η σεξουαλική επιθυμία μεταλλάσσεται και αναδύεται  αρρενωπότητα του, με ανυπακοή προς την μητέρα και δραστηριότητες και συναναστροφές άλλων αγοριών, αποφεύγοντας τα κορίτσια.
Παρενέργεια
Η έλλειψη του φόβου του ευνουχισμού  και η αποτυχία  της λύσης του Οιδιπόδειου συμπλέγματος με τη μητέρα και τον απαραίτητο δεσμό με τον πατέρα, έχει σαν αποτέλεσμα, η δομή του ανδρισμού μέσα του να εξασθενήσει και το αγόρι να υιοθετήσει όλα τα θηλυκά χαρακτηριστικά της μητέρας σαν δικά του.
Το τέταρτο στάδιο της ψυχοερωτικής ανάπτυξης, είναι η γενετήσια περίοδος, που αρχίζει κατά την εφηβεία και συνεχίζει καθόλη την διάρκεια της ζωής. Χαρακτηρίζεται από την μετακίνηση του έφηβου προς τα ενδιαφέροντα του έξω από την οικογένεια κόσμου και κατευθύνει την Οιδιπόδεια ενέργεια του στο κορίτσι που έχει επιλέξει και που αντιπροσωπεύει το υποκατάστατο της μητέρας, χωρίς την επιβάρυνση της απαγορευμένης αιμομιξίας.
Η φαλλική ενέργεια είναι για τον έφηβο, η κινητήρια δύναμη για εξερεύνηση  και δραστηριοποιείται από τις εξωτερικές προκλήσεις: τη γοητεία του θηλυκού, την ανάγκη της απόδειξης, την αφύπνιση για δημιουργία. Όλα αυτά είναι «μιας ανάφλεξης ενός φλεγόμενου φαλλού». Ο νέος έφηβος  δημιουργεί εκατοντάδες σπέρματα στους όρχεις του και η φυσική του μεταμόρφωση είναι και για τον ίδιο σκανδαλώδης. Πιθανόν, εξαιτίας της φυσιολογία του φύλου του, είναι υποχρεωμένος: να αποδεικνύει συνεχώς στα κορίτσια τον ανδρισμό του, την επάρκεια της αντίληψης του προς όλα τα κοινωνικά θέματα,  να προσανατολίζεται  προς κάθε δυνατή δράση και να καταφέρει να ελέγξει την στύση του και την εκσπερμάτωσή του, ώστε να είναι ικανός να αποτολμήσει δημιουργικές πράξεις, ή ολοκληρωμένη στενή σχέση, ή  απόλυτη σεξουαλική ηδονή.
Παρενέργειες 
Αν η διάθεση για παιχνίδι του αγοριού κατά την «λανθάνουσα περίοδο» και που  γίνεται σεξουαλικό παιχνίδι του έφηβου δεν ελεγχθεί από τον ίδιο τον έφηβο, οι ψυχολογικές επιπτώσεις θα είναι τεράστιες, γιατί σαν ενήλικος άντρας θα αναζητά συνεχώς σεξουαλικούς συντρόφους, που θα τον βοηθήσουν να γνωρίσει τον εαυτό του και να τον εκφράσει.
Αν ο νέος έφηβος δεν επιδείξει στο στάδιο της εφηβεία αυτή την υπερβολική τάση εξερεύνησης, τότε θα πρέπει να επιληφθούν οι γονείς.
Αν ο νέος παραμείνει προσκολλημένος στην σχέση του με την μητέρα, τότε δεν θα μπορέσει να ολοκληρωθεί κοινωνικά αλλά και σεξουαλικά σαν άντρας και θα την εκφράζει συνεχώς με μια ασυναίσθητη εχθρότητα και προς την μάνα και προς τις άλλες γυναίκες.
Το πέμπτο στάδιο της ψυχοερωτικής ανάπτυξης, κειμένεται από την εφηβεία μέχρι τα 40.  Στην  πορεία αυτή του άντρα, η φαλλική ενέργεια μεταλλάσσεται σε παραγωγική επαγγελματική ώθηση. Η επαγγελματική «επίτευξη» γίνεται σκοπός ζωής και μέρος της πλατύτερης σεξουαλικότητας του άντρα. Η σεξουαλική επιθυμία δεν τον εγκαταλείπει, αλλά ένα μέρος της διοχετεύεται στην επαγγελματική καταξίωση. Η σεξουαλική παρόρμηση  «μετατρέπεται» εν μέρει, όπως λέει ο Freud  κοινωνικά αποδεκτές δραστηριότητες. Η επιλογή του επαγγέλματος, η εύρεση συντρόφου, η δημιουργία οικογένειας, η συγκέντρωση περιουσίας, η κοινωνική αποδοχή και η φήμη, όλα αυτά είναι ισάξια «μετωνύμιο» του φαλλού. Ο άντρας απαιτεί την αίσθηση της επιτυχίας, σα συντελεστή στη φαλλική του φύση, γιατί η επαγγελματική του καταξίωση θεωρείται παράλληλη με την στύση και την εκσπερμάτωση. Η ανάγκη του άντρα να «αποδείξει» τον εαυτό του, είναι αναπόσπαστο μέρος της ανδρικής ψυχοσύνθεσης του.
Παρενέργειες
Αν αυτή η μετατροπή αποτύχει, τότε ο άντρας παραμένει δέσμιος του εφηβικού ερωτικού κινήτρου και γίνεται ανίκανος να ενταχθεί σωστά στον κόσμο των ενηλίκων ώστε να εξασκήσει υπεύθυνα κάποιο επάγγελμα. Όταν το πρωτόγονο αυτό ένστικτο δεν αναπτυχθεί, ό άντρας θα κυνηγάει την ηδονή ή τα υποκατάστατα της.
Το έκτο στάδιο της ψυχοερωτικής ανάπτυξης του άντρα, αρχίζει από τα 40 και συνεχίζεται μέχρι τέλους. Η περηφάνια της κατάκτησης του στόχου, και η αποδοχή της προσωπικότητας του από το περιβάλλον του που συμβάλλουν στην ανδρική του αυτοεκτίμηση, θα μπορούσαν να συγκριθούν με τον παιδικό φαλλικό ναρκισσισμό. Για τους περισσότερους άντρες, η πορεία αυτή θεωρείται αυτονόητη, γιατί είναι βαθειά ριζωμένη στην έννοια του ανδρισμού..
Η δεκαετία 60-70 χαρακτηρίζεται σήμερα έντονα από την κρίση της μέσης ηλικίας που έχει αρχίσει αμυδρά από τα 50.
Η κρίση αυτή έχει δύο όψεις: Η μία, θα μπορούσε να ονομαστεί «διορθωτική», γιατί ο άντρας πρέπει να κάνει ανασκόπηση της μέχρι τώρα ζωής του και να  ολοκληρώσει ή να επανορθώσει τις τυχόν παραλήψεις, υποχρεώσεις ή ατέλειες της προσωπικής του εξέλιξης. Παράδειγμα: τα κατάλοιπα του Οιδιπόδειου συμπλέγματος, της παιδικής εξάρτησης, τα ψυχολογικά προβλήματα της παρουσίας ή της απουσίας του πατέρα και την απαγόρευση  της σεξουαλικής ηδονής, τα λανθασμένα πρότυπα και τις κακές επιλογές, κ.α. Όλα αυτά που κουβαλάει ο άντρας και που ο Carl Jungχαρακτηρίζει σαν «παιδική συμπεριφορά» του ενήλικου άντρα
Παρενέργεια
Η παιδική συμπεριφορά αυτή, έχει σαν συνέπεια  την υπερβολική και εξαντλητική συχνά ανάγκη προστασίας, ενθάρρυνσης, φροντίδας και συνεχούς περίθαλψης, που προβάλλει στη σύζυγό του, ή στην εργασία, στους φίλους και ακόμη στα παιδιά  που τους δημιουργεί μια επιβλαβή ψυχολογία, όταν αυτά ψάχνουν  ακόμη να βρουν την ταυτότητα τους.
 Όταν ο άντρας παραμελεί τις διεργασίες αυτές της ανάπτυξης, η παιδικότητα του θα αποκαλυφθεί σαν στοιχείο της προσωπικότητας του, σε όλες τις ενήλικες επιτεύξεις του. Τότε η κουρτίνα της απατηλής αυτοπεποίθησης θα πέσει και η αδυναμία της ανδρικής υπόστασης θα φέρει   συντριβή και απελπισία.
Σύμφωνα με τον Jung, «υπάρχει μια πεισματική ενδόμυχη τάση στον άνθρωπο να κρατήσει τα πράγματα όπως είναι και να αποφύγει τις θυσίες για μια αναγέννηση του εαυτού του». 
Ο ιερός γάμος
Η  ανασκόπηση και η επανόρθωση λαθών του παρελθόντος, όπως επίσης και η επιθυμία για ένα ικανοποιητικό μέλλον μέσα από την εσωστρέφεια, συμβάλλουν στη δομή ενός νέου σχήματος ζωής, ικανοποιητικής, για τα επόμενα χρόνια.
Η άλλη όψη της κρίσης, απαιτεί μια εσωστρέφεια, μέσα από την οποία ο άντρας θα διαφοροποιηθεί από τα συλλογικά και τα παραδοσιακά πρότυπα.  Θα κάνει ένα ταξίδι στο βάθος της ψυχής του για να ανακτήσει τα στοιχεία για την δικιά του προσωπική ολοκλήρωση. Η ολοκλήρωση αυτή είναι ένα βήμα πέρα από την φαλλική παρουσία, γιατί συμπεριλαμβάνει και το θηλυκό στοιχείο της υπόστασης του άντρα. Η φαλλική παρουσία είναι προϋπόθεση για την ενσωμάτωση του θηλυκού στοιχείου του άντρα και όχι απειλή στον ανδρισμό του, όπως θα θεωρείτο τα προηγούμενα χρόνια.
Ο Carl Jung, αποκαλεί αυτή την ένωση των αντίθετων στοιχείων της φύσης του άντρα, «ιερό γάμο». Τον χαρακτηρίζει σα την ένωση του βασιλιά με την βασίλισσα, το φαλλό με τη μήτρα, το θηλυκό με το αρσενικό άτομο. Ο γάμος αυτός θεωρείται σαν μια ψυχολογική εμπειρία του άντρα αναγκαία για την ολοκλήρωση του, σε αντίθεση με τους εξωτερικούς στόχους που επεδίωκε ο φαλλός, τα προηγούμενα χρόνια.. Σε αυτή τη φάση της ζωής του, ο ενήλικας άντρα βιώνει την «ανάπαυλα» από την αρσενική του δύναμη. Είναι η στιγμή που αναγνωρίζει ότι η δύναμη που προέρχεται από την φαλλική ενέργεια (και που χαρακτηρίζεται από τους άλλους άντρες με την έκφραση «έχει όρχεις»), δεν διοικεί τα πάντα, αλλά καθορίζει το ήμιση της ζωής του, γιατί στο δεύτερο, επιζητά γαλήνη, ηρεμία και την θαλπωρή που δίνει η μητέρα.
Όταν ο άντρας αποφασίσει να πραγματοποιήσει σωστά αυτές τις απαιτήσεις της ηλικιακής του αυτής ανάπτυξης , η έμφαση πρέπει να δοθεί στην εξατομίκευση, δηλαδή στο να γίνει ο εαυτός του, να βρει τις ιδιότητες της δικής του υπόστασης.
Τόσο σημαντικό θεωρούσε ο Jung την εξατομίκευση που την ονόμασε «ένστικτο», βαθειά ενσωματωμένο με την ψυχή όπως ακριβώς το ένστικτο της αυτοσυντήρησης  και το ένστικτο της διαιώνισης του είδους.



Η  Εξουσία των Γονιών και η Πειθαρχία.

Η παιδοψυχίατρος Ελαίν Χέφνερ γράφει, ότι «τα μικρά παιδιά, αν θέλουν να ζήσουν ευτυχισμένα, θα πρέπει να μάθουν να δέχονται την εξουσία των γονιών τους».

Τα  όρια ανάμεσα στην παραδεκτή και στην απαράδεκτη πειθαρχία μετατοπίζονται συνέχεια. Στη σημερινή κοινωνία, λέγεται ότι υπάρχει κατάχρηση της ελευθερίας, που οφείλεται σε αυτό που λέγεται «παιδαγωγική της ανοχής». Η γενιά των παιδιών που γεννήθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 50, αντέδρασαν με καινούργιους τρόπους στα γεγονότα της εποχής τους, (Μάιος του 68 και άλλα), με εξεγέρσεις στα πανεπιστήμια, ενεργή συμμετοχή στα πολιτικά δρώμενα, καταλήψεις, μαρξιστικές ιδεολογίες, διαμαρτυρίες και ιδεολογίες, προκλήσεις  από χίπηδες, σεξουαλική επανάσταση, ναρκωτικά και άλλα μέσα για να νοιώθει ο νέος μοναδικός και απελευθερωμένος. Όλα αυτά και πολλά άλλα αποδόθηκαν στην ανεκτική στάση των γονιών. Οι περισσότεροι γονείς δεν επέτρεπαν τέτοιες συμπεριφορές, όμως ήταν ανίκανοι να τις εμποδίσουν.

Πριν από το Β! Παγκόσμιο πόλεμο, σκοπός της διαπαιδαγώγησης ήταν να μάθουν τα παιδιά, από μικρά, να συμπεριφέρονται σύμφωνα με τα καθιερωμένα. Υπήρχε η άποψη ότι τα παιδιά είχαν ανάγκη από την πυγμή των γονιών τους για να πάρουν το σωστό δρόμο. Οι παρορμήσεις των παιδιών έπρεπε να ελέγχονται με μια αυστηρή διαπαιδαγώγηση και με την τυφλή υπακοή στους γονείς. Το κοινωνικό ιδεώδες της εποχής ήταν μια καταπιεστική στάση απέναντι στη συμπεριφορά του παιδιού για μια πετυχημένη ένταξη  στο κοινωνικό σύνολο. Οι κοινωνικές αξίες ήταν σαφείς: σεβασμός στην εξουσία στα δικαιώματα του άλλου, συμμετοχή στα κοινά, σκληρή δουλειά, αίσθηση ευθύνης και αυτοπεποίθηση.

Μετά το Β΄παγκόσμιο πόλεμο, καινούργιες επιστημονικές θεωρίες πάνω στη συμπεριφορά των παιδιών άρχισαν να κερδίζουν έδαφος. Και αυτό που άρχισε να προβληματίζει περισσότερο τους γονείς, ήταν η παραδοσιακή πίστη στην πειθαρχία. Αν ακολουθούσαν τις θεωρίες αυτές και έδιναν περισσότερη ελευθερία στα παιδιά και μεγαλύτερη προσοχή στις ανάγκες τους, υπήρχε φόβος να πάψουν  να υπακούουν και να σέβονται τους γονείς.

Το πρόβλημα για τους γονείς άρχισε να είναι όχι το πώς θα τους ακούει το παιδί χωρίς συζήτηση, αλλά το πώς θα το αναθρέψουν καλύτερα, έτσι που να γίνει ένα υπεύθυνο, ευτυχισμένο άτομο, γεμάτο αυτοπεποίθηση, ικανό να αντιστέκεται στους πειρασμούς, να υπερνικά τα εμπόδια και να εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του απέναντι στους άλλους και στη κοινωνία. Υπάρχει μεγάλη διαφορά από το να επιτρέπεις στο παιδί να αφήνεται ασυγκράτητα σε όλα του τα καπρίτσια και τις παρορμήσεις και στο να το βοηθήσεις να συνειδητοποιήσει σιγά σιγά ότι δεν πρέπει να παραβιάζει τα δικαιώματα και τα προνόμια των άλλων. Επίσης ότι οφείλει περισσότερο στην αρχή και λιγότερο κατόπιν να ακολουθεί τις συμβουλές αυτών που έχουν μεγαλύτερη  ευθύνη για την ανατροφή του.

Η ερώτηση που δείχνει την αγωνία και την σύγχυση των γονιών είναι, «που πρέπει να σταματάει η ελευθερία των παιδιών;»

Κάθε υπερβολή προς την μία ή την άλλη κατεύθυνση έχει τους κινδύνους της.
Η παραδοσιακή επιμονή στην πειθαρχία έχει σαν αρχή ότι η τιμωρία ή η απειλή της τιμωρίας μπορεί να εξασφαλίσει μια καλύτερη συμπεριφορά των παιδιών. Η νεότερη ψυχολογία, αντίθετα, πιστεύει  ότι τα παιδιά έχουν ανάγκη από «επιδοκιμασία». Επειδή τα παιδιά προτιμούν να ευχαριστούν τους μεγάλους και όχι να τους δυσαρεστούν, θα εγκαταλείψουν πολύ πιο γρήγορα ένα ανεπιθύμητο φέρσιμο με ένα έπαινο ή με την αίσθηση ότι οι μεγάλοι πιστεύουν στην καλή τους διάθεση, παρά στις τιμωρίες και στις απειλές.

Μέσα σε αυτό το πνεύμα δόθηκε μεγάλο βάρος στην επίδραση του άμεσου περιβάλλοντος και ιδιαίτερα στη μητέρα. Η αγάπη και όχι η τιμωρία είναι το σημαντικότερο εφόδιο της μητέρας. Η μητέρα δίνει μηνύματα στο παιδί, το εκπαιδεύει, το μορφώνει, δίνει πρότυπα και απέραντη αγάπη. Η  ποιότητα της μητρικής φροντίδας που προσφέρει η μητέρα στο παιδί και στο παιγνίδι του είναι που διαμορφώνει το χαρακτήρα του παιδιού, και όχι οι ατελείωτες ώρες αγκαρίας. Αυτό δεν υποδηλώνει ότι δεν εκτιμάται ιδιαίτερα ο ρόλος του πατέρα στην όλη αναπτυξιακή πορεία  του παιδιού. Αλλά η ισορροπημένη εναλλαγή ρόλων στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών και από τους δύο γονείς, είναι ο πιο κατάλληλος τρόπος ανατροφής των παιδιών και επίλυση των προβλημάτων  τους.

 Προσωπικά σα μητέρα και σαν ψυχολόγος, θαυμάζω τα νεαρά ζευγάρια που μοιράζονται ουσιαστικά την ευθύνη της ανατροφής των παιδιών τους και των προβλημάτων τους. 

Τα παιδιά μαθαίνουν να συμπεριφέρονται και να σέβονται τους άλλους μέσα από την αγάπη και το σεβασμό που τους δείχνουν οι γονείς και όχι με τον φόβο της τιμωρίας. Η επιθυμία για την επιδοκιμασία χαλιναγωγεί  τις κακές συμπεριφορές του παιδιού και ιδιαίτερα του αγοριού.

 Όταν οι γονείς ακούν  τις επιθυμίες του παιδιού τους  με διάθεση επιδοκιμασίας, και αυτό βλέπει ότι το προσέχουν και οι επιθυμίες του λογαριάζονται, μαθαίνει και αυτό να υπακούει. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι θα του ικανοποιούν όλες τις επιθυμίες του. Όμως σημαίνει ότι ο γονιός αυτός  παραμερίζει προσωρινά τις ανάγκες του , για να δείξει στο παιδί ότι για να ικανοποιήσει τις επιθυμίες του  δε χρειάζεται να αντισταθεί ή να νικήσει τους γονείς του. Δεν πρέπει οι δύο πλευρές με αντιπαλότητα και ανταγωνιστικότητα να επιβάλλουν το δίκιο τους. Αλλά για να ξεπεραστεί το εμπόδιο χρειάζεται ένας συμβιβασμός και από τις δύο πλευρές, σαν ίσος προς ίσο. Αυτό σημαίνει ότι ο κάθε ένας έχει το ίδιο δικαίωμα για αναγνώριση των αναγκών του από τον άλλο. Στο γονιό λοιπόν πέφτει η υποχρέωση να διδάξει στο παιδί του τους τρόπους της διαπραγμάτευσης. Και το κυριότερο να του μάθει την υπομονή. Μπορεί να αναβάλει λίγο, μπορεί να συμβιβαστεί, αλλά χωρίς να συνθηκολογήσει. Έτσι το παιδί καταλαβαίνει πως ο γονιός του στέκει στο πλευρό του ακόμη και αν δεν κατορθώσει να αποκτήσει αυτό που θέλει. Τότε, δεν θα τον βλέπει πια σαν εχθρό και δεν θα έχει λόγο να τον πολεμάει.




ΕΡΩΤΑΣ
Υπάρχουν κοινωνίες που ο έρωτας και το σεξ θεωρούνται αποδεκτά σαν πράξεις ανώτερες και ευγενείς.
Ο Freud υποστήριζε ότι ο Ερως και το σεξ είναι  δύναμη που μας συνδέει με το και μας υποχρεώνει να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας.
Ο Guy Corneau διερωτάται γιατί οι ερωτικές πράξεις πρέπει να βιώνονται μέσα σε σιωπή ή ενοχή; Δεν έχουμε τη δυνατότητα να εκφράζουμε τη δική μας επιθυμία και τη δική μας σεξουαλικότητα; Γιατί συνδέεται με σύγχυση μια τόσο ζωτική ενέργεια όπως ο έρωτας; Γιατί έχουμε τόση δυσκολία να αναγνωρίσουμε την Αγάπη σα θεότητα, σαν μια ξεχωριστή ψυχολογική δύναμη;  Δε μπορεί το σεξ να είναι κάτι περισσότερο από μια απλή πράξη «λικνίσματος πάνω σε ένα κρεβατι»;
Το Kama Sutra τελειοποιεί την τεχνη του έρωτα χαρακτηρίζοντας τις ερωτικές  στιγμές  «γέφυρες μεταξύ των θνητών και του Θεού».
Οι Ινδικοί ναοί παρουσιάζουν εικόνες από τη συνεύρεση των θεών με τις θεές.
Η Ιαπωνική κουλτούρα επιβεβαιώνει μέσα από την τέχνη της πόσο εκτιμάει τον έρωτα και τις ερωτικές πράξεις.
Ακόμη και στη Βίβλο στον Υμνο του Σολωμόντα, εξυμνείται ο έρωτας προς το Θεό.
Ο Μωάμεθ υποστήριζε ότι η καλύτερη ώρα για προσευχή είναι αμέσως μετά την ερωτική πράξη, όταν η καρδιά είναι απόλυτα ανοιχτή προς το θείο γιατί το σεξ είναι ο ύμνος  της ψυχής που έρχεται σε επαφή με την ομορφιά. Όταν αναγνωρίσουμε τη σεξουαλικότητα μας μπορούμε να αναπτύξουμε μια ερωτική σχέση με το «σύμπαν», γιατί ανοίγει τις αισθήσεις μας και τον αισθησιασμό μας.  Ο ερωτισμός αυτός, είναι ένας τρόπος ανανέωσης, γιατι υποκινεί τις επιθυμίες μας να μοιραστούμε τον εαυτό μας με τον άλλον, μέσα σε στενές συναισθηματικές σχέσεις.
Ο J.Krishnamurti στο βιβλίο,“The Second Krishnamurti Reader” (Penguine Bookς 1973), γράφει: «Το σεξ παίζει ένα εξαιρετικά σπουδαίο μέρος στη ζωή μας, γιατί είναι ίσως η μόνη βαθειά προσωπική εμπειρία που βιώνουμε. Γιατί μέσα από αυτή υποττασόμεθα πνευματικά και συναισθηματικά. Υπάρχει πόνος και σύγκρουση σε όλες τις σχέσεις μας, εκτός από την σεξουαλική πράξη. Αυτή η πράξη, είναι τόσο διαφορετική και όμορφη που γίνεται εθισμός, και γινόμαστε όμηροι της πράξης αυτής».
Άλλοτε πολλοί  πίστευαν, ότι οι γυναίκες έψαχναν για συντρόφους που μπορούν να τους παρέχουν συναισθηματική και οικονομική ασφάλεια, να γίνουν καλοί πατέρες και καλοί προμηθευτές. Οι άντρες αντίθετα ψάχνουν μια γυναίκα όμορφη,  ελκυστική,  και υγιή για να τους γεννήσει τα παιδιά τους.
Σήμερα,  το περιβάλλον και οι ευκαιρίες έχουν αλλάξει τόσο ριζικά και τόσο γρήγορα που δεν έχουν καμία σχέση με τις ανάγκες και τις επιδιώξεις των προηγούμενων γενιών.
Πρώτα από όλα, η «αναπαραγωγή» του είδους δεν είναι ο μόνος λόγος που μια γυναίκα και ένας άντρας έρχονται κοντά. Η χημεία, η τόσο άγνωστη και ανεξερεύνητη αυτή μαγεία, παίζει σημαντικό ρόλο για την ένωση, κυρίως σεξουαλική, δύο ατόμων είτε του ιδίου, είτε του ετέρου φύλου. Τα πιο ανώτερα πνευματικά άτομα, επιζητούν σε κάθε ηλικία, αγάπη, σεξ, τρυφερότητα, συντροφικότητα και χαρά από τον ή την σύντροφό τους.
Είναι γεγονός, ότι στις εύπορες κοινωνίες, η προσωπική ευχαρίστηση είναι     τόσο σημαντική σαν κίνητρο όσο και το να μεγαλώνει κανείς παιδιά με επιτυχία.
Πιστεύω, ότι τα προτερήματα που επιδιώκουμε σε ένα σύντροφο, διαφοροποιούνται, όπως ακριβώς διαφοροποιούνται και οι ρόλοι των φύλων. Η γυναίκα που έχει αναλάβει οικονομικά την ευθύνη του εαυτού της  και μπορεί και μόνη της να αναθρέψει τα παιδιά της, δεν εξαρτά την επιλογή της από την οικονομική ευχέρεια του συντρόφου της. Κατά τον ίδιο τρόπο ένας πετυχημένος άντρας με ενδιαφέρουσα δουλειά,  θέλει μια νέα γοητευτική,  έξυπνη γυναίκα με αίσθηση του χιούμορ για να κάνει καλή παρέα και να έχει μια ικανοποιητική σεξουαλική ζωή. Δεν ζητάει μια νέα κοπέλα σε ώρα γάμου, για να δημιουργήσει οικογένεια.
Σήμερα οι νέοι περνούν περισσότερο καιρό φλερτάροντας και πολύ αργότερα παντρεύονται. Έτσι δίνεται στους νέους ανθρώπους η ευκαιρία να έχουν περισσότερες εμπειρίες.
Ο παραδοσιακός ανδρικός τρόπος φλερταρίσματος, σήμερα έχει υιοθετηθεί και από τις γυναίκες μια και έγιναν και αυτές οικονομικά ανεξάρτητες και πιο κοινωνικά ισχυρές. Παρόλο ότι πριν μερικές δεκαετηρίδες υπήρξε ένα κύμα  ρομαντισμού μεταξύ πολύ νέων γυναικών και μεγαλύτερων επιτυχημένων αντρών, παράδειγμα ο Charly Chaplin 56 ετών και η γυναίκα του 17, σήμερα το κύμα αντεστράφη και συναντάμε πολύ συχνά ερωτικές ιστορίες μεγαλυτέρων γυναικών με πολύ νεώτερους άντρες.
Αυτό έχει να κάνει με το γεγονός, ότι οι γυναίκες και οι άντρες φτάνουν στη σεξουαλική τους ωριμότητα με διαφορετικούς ρυθμούς. Αν και οι άντρες είναι γόνιμοι πολύ περισσότερο καιρό από τις γυναίκες, βρίσκονται στο σεξουαλικό τους κορύφωμα  στην  αρχή της ενηλικίωσης τους περί τα 20και η κάμψη τους αρχίζει περίπου στα 50. Αντίθετα, η γυναίκα μπορεί να απολαμβάνει σεξουαλικές σχέσεις πολλές δεκαετηρίδες περισσότερο και μετά την κλιμακτήριο με πιο σεξουαλικά ώριμο και ικανοποιητικό τρόπο, χωρίς το φόβο της εγκυμοσύνης και τα μέσα αντισύλληψης..
Η Ανθρωπολόγος Helen Fisher, και συγγραφεύς του βιβλίου «Why We Love: The Nature And Chemistry Of Romantic Love», υποστηρίζει ότι η ρομαντική αγάπη δεν είναι απλά ένα συναίσθημα, αλλά ένα σημαντικό κίνητρο για την επιβίωση μας. Τόσο βασικό, όπως η πείνα και η δίψα, γιατί μας παροτρύνει να συνάπτουμε σχέσεις με τους ανθρώπους.
«Ερωτευόμαστε», γράφει, γιατί ο έρωτας μας κάνει να αισθανόμαστε καλύτερα  και το μέλλον της ανθρωπότητας εξαρτάται από αυτό το καλό συναίσθημα. Η ιδέα ότι παροτρυνόμαστε από τη φύση μας να ερωτευόμαστε, εξηγεί  γιατί είναι οδυνηρό, όταν ζούμε χωρίς ρομαντική αγάπη. Δεν είναι τυχαίο ότι οι άντρες και οι γυναίκες συνεργάζονται αρμονικότερα κατά την  εποχή της ερωτικής μαγείας. 
Ο Βρετανός νευροβιολόγος Andrea Bartels παρακολούθησε τις εγκεφαλικές δραστηριότητες  ανδρών και γυναικών που είχαν ερωτευτεί τον τελευταίο καιρό. Υποστήριξε ότι, το κλειδί του έρωτα είναι η αντίδραση  μερικών σημαντικών χημικών ουσιών του εγκεφάλου και ως εκ τούτου όλοι οι εγκέφαλοι των ερωτευμένων ανθρώπων είναι όμοιοι. Στην Βρετανική αυτή έρευνα ανακάλυψαν ότι η δραστηριότητα ενός εγκεφάλου ερωτευμένου και ενός εγκεφάλου που βρίσκεται σε ευφορία εξαιτίας των ναρκωτικών είχαν πολλά κοινά χαρακτηριστικά: την αντοχή στην αϋπνία, την έλλειψη όρεξης, συναισθήματα υπερβολικής ευθυμίας και ευφορίας. Όλα αυτά που χαρακτηρίζουν την πρώτη φάση της ερωτικής τρέλας είναι όμοια με αυτά της κοκαΐνης.
Όταν κάτι σε κάνει να αισθάνεσαι ωραία, είναι φυσικό να θέλεις να το επαναλάβεις. Η επανάληψη αυτής της ευχαρίστησης μπορεί να φτάσει στον εθισμό. Όταν ένα άτομο δεν έχει αρκετά ισχυρό νευρικό σύστημα   επιδιώκει να επαναλαμβάνει την ευχάριστη αυτή πράξη συνέχεια.  
Πολλοί ερευνητές, πιστεύουν, ότι υπάρχει μία βιολογική συνιστώσα στις διαταραχές αυτές του εθισμού. Σαν αποτέλεσμα, αυτός που  έχει ανεπάρκεια ή στέρηση ερεθισμού στο κέντρο  της ηδονής του εγκεφάλου, έχει πολλές πιθανότητες εθισμού σε ναρκωτικά, στη χρόνια βουλιμία, στον αλκοολισμό ή και στο κυνήγι της ερωτικής ηδονής, με κάθε κόστος.
Τελικά,  να υποθέσουμε ότι αυτά τα άτομα  που απεγνωσμένα κυνηγούν αλλεπάλληλες ερωτικές περιπέτειες,  έχουν κάποιο κληρονομικό γονίδιο; Δεν ξέρω πόσες γυναίκες θα δεχόντουσαν την δικαιολογία αυτή, πάντως είναι γεγονός ότι ο έρωτας είναι το αποτέλεσμα ενός  συνδυασμού σημαντικών χημικών ουσιών.




Θα χαρώ να σας δω όλους στην παρουσίαση του βιβλίου μου.


Λιάνα Καλλιέρου

Παρασκευή, 8 Νοεμβρίου 2013

Η ανοχή

Το που φτάνει η ελευθερία των παιδιών ως προς την απόλυτη ικανοποίηση των αναγκών και των επιθυμιών τους, είναι το τεράστιο πρόβλημα της εποχής. Είναι το πρόβλημα της «ανοχής»! Έχει δυστυχώς καθυστερημένα αποδειχτεί, ότι μια κάποια αποστέρηση των επιθυμιών του παιδιού είναι απαραίτητη. Η αίσθηση του ανικανοποίητου είναι το ίδιο απαραίτητη στην ανάπτυξη ενός παιδιού, όπως και η ικανοποίηση των αναγκών του και προετοιμάζει το παιδί αυτό αργότερα στο να  αντιμετωπίσει σωστά  την πραγματικότητα.

Η σχολαστική ικανοποίηση των επιθυμιών του παιδιού, όχι των απαραίτητων  αναγκών του, είναι το μεγάλο πρόβλημα της σημερινής καταναλωτικής κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που αναπτύσσει παιδιά ανικανοποίητα, παιδιά χωρίς στόχους, παιδιά τεμπέλικα, αδιάφορα, που η ανάγκη για έντονη ικανοποίηση τα οδηγεί σε επικίνδυνες παρέες και ναρκωτικά.
Το παιδί και αργότερα ο έφηβος πρέπει να αποκτήσει μια  κοινωνικά παραδεκτή συμπεριφορά. Γι αυτό πρέπει να μάθει να υπομένει, να ελέγχει τις παρορμήσεις του, να σέβεται και να μην εναντιώνεται στις ανάγκες των άλλων.

Η σημερινή νεολαία χαρακτηρίζεται  από έναν έντονο εγωισμό και από το άγχος να αποκτήσει αυτό που θέλει με την ελάχιστη δυνατή προσπάθεια, αδιαφορώντας για τους άλλους.
Όπως έχει διαπιστωθεί τελικά, η απόλυτη ελευθερία στο θέμα της πειθαρχίας των παιδιών δεν ωφελεί. Πάρα πολύ συχνά, αυτά τα νέα παιδιά που τα έχουν όλα, δε μαθαίνουν να προσφέρουν αλλά να δέχονται. Και αυτό γιατί οι μεταπολεμικές γενιές που βομβαρδίστηκαν με αντικρουόμενες παιδαγωγικές και ψυχολογικές θεωρίες, πίστεψαν ότι θα έπρεπε να δώσουν στα παιδιά τους όσα εκείνοι είχαν στερηθεί. Και επίσης ότι θα ήταν καλό να ικανοποιούν τις ανάγκες των παιδιών, γιατί αυτό θα τα βοηθούσε να ωριμάσουν και να αναπτύξουν την ικανότητα της αυτοεξυπηρέτησης.
Η εκπλήρωση των αναγκών ταυτίστηκε με την προσωπική ευτυχία και την ψυχική υγεία. Και αν αυτός είναι ο δρόμος για την ευτυχία, η ηδονή γίνεται ο υπέρτατος σκοπός, ενώ η λύπη και η αίσθηση του ανικανοποίητου είναι ανυπόφορες.

Ποτέ ως τώρα, το έργο των γονιών στην διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους δεν ήταν τόσο δύσκολο και τόσο περίπλοκο. Τα παιδιά που δεν γνωρίζουν μέτρο, υιοθέτησαν τα μηνύματα αυτά: «παίρνε ό,τι σου ανήκει και μην σε νοιάζει για τους άλλους, η προτεραιότητα είναι η ικανοποίηση των δικών σου αναγκών!».

Η σωστή όμως συμπεριφορά των γονιών είναι αυτή που δείχνει κατανόηση στις επιθυμίες του παιδιού τους, αλλά παράλληλα βάζει ορισμένα όρια στην συμπεριφορά του.